Dienstenwet

De Dienstenwet legt de Europese Dienstenrichtlijn vast in de Nederlandse wet.

De volgende onderwerpen worden in deze wet geregeld:

• De voorwaarden waaraan vergunningverlening moet voldoen (bijvoorbeeld verplichte ontvangstbevestiging).
• Het recht op elektronische transacties (aanvragen van vergunningen).
• Het recht op informatie van zowel aanbieders van diensten, als afnemers.
• De samenwerking tussen Europese toezichthouders (in Nederland bijvoorbeeld gemeenten en provincies).
• De wederzijdse erkenning van certificaten en verklaringen (bijvoorbeeld: een Nederlandse verklaring Sociale Hygiëne die in de horeca wordt gebruikt, is ook geldig in een ander EU-land).
• De informatieverplichtingen van dienstverleners richting afnemers.
• De afbakening: wat is wel en geen dienst en welke dienstverleners vallen wel onder de wet en welke niet?

Aanpassingswet

Bij de Dienstenwet is ook een Aanpassingswet gemaakt. Deze regelt een aantal specifieke wetsaanpassingen. Bijvoorbeeld de colportagewet, een discriminerende bepaling is daaruit verwijderd. Daarnaast regelt de Aanpassingswet het kader voor het elektronische berichtenverkeer, onder meer rond de verschillende niveaus van de gekwalificeerde elektronische handtekening.

Dienstverleners vinden praktische informatie over de wet in de praktijk onder Effect voor de dienstverlener.

Van toepassing op bijna alle dienstverleners

De Dienstenrichtlijn en daarmee de Dienstenwet is van toepassing op bijna alle dienstverleners. Een aantal branches valt er niet onder. De Dienstenrichtlijn is niet van toepassing op: financiële diensten, elektronische communicatiediensten, vervoer, uitzendbedrijven, de gezondheidszorg, audiovisuele diensten, gokactiviteiten, sociale diensten (sociale huisvesting), particuliere beveiligingsdiensten, notarissen, diensten van algemeen belang, activiteiten op het gebied van belasting, arbeidsrecht en grensoverschrijdende detachering van arbeidskrachten.

Delen op: Twitter, Hyves, Facebook of LinkedIn