Daniel Perez

Hij is de trotse nummer twee van de vorige Paralympics in de klasse BC1. Bocciaspeler Daniel Perez uit Enschede zou daar nu misschien weer voor tekenen, alhoewel… Ja, waarom ook geen goud? Hij staat in Tokio in ieder geval al in de kwartfinale. “Ik voel me fit en ben aardig in vorm. Dus laat de ballen maar rollen.”

Daniel Perez
©VWS

In het Ariake Gymnastics Centre ontspint zich in de tweede ronde van de poulefase een meeslepende strijd. Perez(39), duellerend met de negen jaar oudere Olga Dolgova, wint de eerste twee ends met minimaal verschil. Zoals zo vaak verschijnt een brede glimlach op zijn gelaat. Maar in het derde bedrijf ziet de wereld er een stuk anders uit. De vertegenwoordiger van Rusland krijgt plotseling vrij baan door liefst vijf keer tegen te scoren. De meetlat van de scheidsrechter bewijst dat haar ballen het dichtst bij de Jack liggen. Daar heeft ‘Dani’ even niet van terug. Zijn gezicht zit ineens strak in de plooi. Gelukkig niet lang. Een wonderbaarlijk verloop van de vierde end zorgt ervoor dat de zege alsnog naar de Tukker gaat: 6-5. “Het spel van de tegenstander heeft me enorm verrast. Vooral niet in paniek raken, dacht ik in de kritieke fase. Mijn veerkracht heeft me gered”, concludeert Perez na afloop.

“Ik voel me fit en ben aardig in vorm. Dus laat de ballen maar rollen.”

Onderhands

Op z’n veertiende maakte hij kennis met deze tak van sport die verwantschap toont met petanque en bowls. Een sport die met name geschikt is voor personen met motorische beperkingen, veroorzaakt door een spierziekte, een dwarslaesie of –zoals in het geval van Perez- cerebrale parese. “In het begin was ik alleen in staat bovenhands te gooien. Maar door heel hard te trainen gooi ik al jaren onderhands. Het voordeel daarvan is dat je gerichter kunt mikken. Ook is de kans kleiner dat de bal gaat stuiteren”, verduidelijkt Perez die gedeeltelijk Spaanse roots heeft. Daarnaast staat hij te boek als een creatieve speler, iemand die lang niet altijd kiest voor de meest voor de hand liggende oplossing. Uitermate interessant bij een tactiek waarbij het nadrukkelijk de bedoeling is de opponent op het verkeerde been te zetten.

Corona

Na het zilver van Rio, wat overigens de eerste Nederlandse bocciamedaille ooit sinds het bestaan van het grootschalige evenement betekende, bleef Perez goed presteren. Onder meer resulterend in een keurige derde plek tijdens het WK van Liverpool in 2018. De World Open in Dubai moest hij afzeggen vanwege een blessure. In mei 2019 was hij bij de World Open in Montreal weer present. Een klein jaar later kwam corona. “Niet alleen alle toernooien kwamen op ‘rood’ te staan. Ook ben ik ruim vier maanden in thuisquarantaine gegaan. Nadat het nieuws bekend was geworden dat de Paralympics niet doorgingen, haalde ik eerlijk gezegd opgelucht adem. Bang om besmet te worden”, brengt Perez in herinnering.

Risico’s vermijden

Een jaar later is het dan toch nog goed gekomen. Perez: “Ik ben uiteraard nog steeds bang voor corona, maar ik doe er alles aan om hier in Tokio de risico’s zoveel mogelijk te vermijden. Ben erg blij dat ik van de partij ben, als enige sporter trouwens onder de vlag van Gehandicaptensport Nederland. Wel ontzettend jammer dat je in zo’n kale arena zit te spelen. Tja, het is niet anders. Hoe anders was de sfeer in Rio, toen het kort voor de finale een aantal ogenblikken donker was in de zaal en vervolgens talloze lichtjes van de mobiele telefoons begonnen te schijnen.”

Revanche

Tot slot: hoe hoog schat Perez tijdens deze editie zijn kansen op eremetaal? “Moeilijk te zeggen, aangezien er zo lang geen internationale krachtmetingen meer hebben plaatsgevonden. Titelverdediger David Smith, de huidige nummer één van de wereld, is wellicht mijn grootste concurrent. Wat zou het prachtig zijn om revanche te nemen!”