Carina de Rooij

In minstens één opzicht hebben Carina de Rooij en Johan Cruijff iets gemeenschappelijks: beiden zijn in de eeuwigheid verbonden aan rugnummer 14. De captain van de Orange Lions oftewel het Nederlandse rolstoelbasketbalteam is bezig aan haar vijfde(!) Spelen. In het verleden veroverde het team twee keer brons, in Londen en Rio. Nu in Tokio, met de halve finale tegen Duitsland in aantocht, bestaat nog altijd de kans dat er uiteindelijk een medaille met een andere kleur uit de bus rolt. 

Carina de Rooij
©VWS

Met veel behendigheid sjeest ze met haar rolstoel van de ene naar de andere kant van het veld, waarbij ze als spelverdeler/guard de (aanvals)lijnen uitstippelt. “We moeten telkens proberen als één team te functioneren. Niet dat er bijvoorbeeld lelijke gaten vallen of dat we een-op-een gaan spelen”, onderstreept De Rooij(41) die al méér dan twintig jaar international is. Goede communicatieve vaardigheden zijn uiteraard gewenst op haar positie. “Dat is ook een van mijn sterkste eigenschappen. Met mijn ervaring probeer ik tevens de jonkies van het team bij de hand te nemen. Dat doe ik met alle plezier. Of er naar mij wordt geluisterd? Jawel hoor, iedereen is ontzettend leergierig en gericht op het maken van progressie. Binnen het team is sowieso sprake van wederzijds respect tussen jong en oud.” Haar scorend vermogen mag er ook best wezen. Ze bezit niet de ‘uitschuifbare’ armen van center Mariska de Beijer maar weet geregeld de basket te vinden, al dan niet vanuit bijna onmogelijke uitgangssituaties.

“We moeten telkens proberen als één team te functioneren. Niet dat er bijvoorbeeld lelijke gaten vallen of dat we een-op-een gaan spelen”

Veel voldoening

De Rooij kwam in 1999 in aanraking met het basketbal als onderdeel van haar revalidatieprogramma. Tijdens een training bij turn- en gymnastiekvereniging Hellas uit Tiel brak ze op de brug ongelijk haar rug, met een zogeheten incomplete dwarslaesie tot gevolg. “Van jongs af aan heb ik gesport, puur omdat ik dat zo leuk vond. Na het ongeluk bracht het rolstoelbasketbal mij nieuwe hoop en plezier. Het is weliswaar een fysiek zware sport, maar juist daardoor levert de beoefening ervan veel voldoening op. Dat brengt me tot de volgende slagzin: de pijn die je vandaag voelt, is de kracht die je morgen zoekt.” 

“Van jongs af aan heb ik gesport, puur omdat ik dat zo leuk vond. Na het ongeluk bracht het rolstoelbasketbal mij nieuwe hoop en plezier.”

Klinkende cijfers

In het voorafgaande heeft De Rooij in het shirt van de Orange Lions al diverse opmerkelijke successen mogen meemaken. Een hoogtepunt was het bemachtigen van de wereldtitel in augustus 2018, toen in Hamburg Groot-Brittannië in de finale klop kreeg. De twee bronzen medailles, binnengeharkt tijdens de Paralympics, waren andere opzienbarende resultaten. Al zat er (met name) in Rio méér in. “Als het een beetje meezit, bereiken we ditmaal de finale. We hebben nu vier van de vijf duels gewonnen, drie keer met klinkende cijfers. Alleen tegen China ging het mis. Waar dat aan lag? Ons speelplan werkte niet, mede doordat we ons onvoldoende hebben gehouden aan de afspraken. Alvast een serieuze waarschuwing, mochten we hier in Tokio nog een keer met de Chinezen de degens kruisen”, aldus De Rooij die overigens onder haar meisjesnaam Versloot in Athene haar eerste Paralymics beleefde. Ze is gehuwd met Anton de Rooij, recordinternational van het Nederlandse mannenteam, die nu op het huis past in het Gelderse Beusichem. “Jammer dat Anton er niet bij is. Maar het is niet anders. De bubbel waarin we zitten biedt geen enkele ruimte voor contacten met anderen.”