Toespraak minister-president Rob Jetten bij de huldiging van de Paralympische sporters
Beste sporters,
Afgelopen weekend was ik in Cortina d’ Ampezzo, waar ik zag hoe Claire Petit geconcentreerd aan de start verscheen voor de slalom.
Twintig seconden na de start wist Claire -wist iedereen- dat ze eruit lag.
Teleurstelling golfde door het publiek.
Terwijl we naar Claire toeliepen voor een ontmoeting, verwachtte ik half-en-half dat ze er helemaal doorheen zou zitten.
En natuurlijk was er ook emotie bij Claire.
Maar er was ook veerkracht.
Dwars door haar eigen frustratie en verdriet heen, stond Claire haar tegenstanders aan te moedigen om een goede prestatie neer te zetten.
Zij was het, die haar tegenstanders aanspoorde en enthousiasmeerde er vol voor te gaan die laatste paar uur.
Claire liet zien dat je kunt verliezen, en winnen tegelijk.
Het is een kenmerk van de hele TeamNL-afvaardiging.
Ik zag hoe intensief jullie met elkaar meeleefden, en dat dat kan bestaan naast de drang om individuele prestaties neer te zetten.
Ik zag het bij Jeroen Kampschreur en Niels de Langen, die op de Supercombinatie respectievelijk goud en brons wonnen.
‘Met Niels erbij, dat is echt tof’, zei Jeroen na die overwinning tegen een verslaggever.
Want hoewel er om het hardst werd gestreden, was Niels in de eerste plaats een vriend.
En een collega van TeamNL.
‘Twee Nederlanders op het podium, wij laten de wereld zien dat we het kunnen’, zei Jeroen.
En dat is waar.
Kijk alleen maar naar de splinternieuwe aerodynamische zitski, de snelste ter wereld, die in overleg met jullie, met specialisten van TeamNL en de TU Delft werd ontwikkeld.
Door die bundeling van krachten, door het voortdurend bijschaven en doorknokken, werd een Paralympische droom werkelijkheid op de piste Olympia delle Tofane.
Dat doorknokken zag ik ook bij Lisa Bunschoten-Vos die zilver pakte op de banked slalom.
Toegejuicht, nee, toegeschreeuwd door haar man en mede-paralympiër Chris aan de zijlijn, zette ze alles op alles en werd het zilver, op slechts een halve seconde verwijderd van goud.
Maar volgens Chris was het al goud.
‘Ze heeft zoveel tegenslagen gehad, en nu is het gewoon rocken. Ik ben zo trots.’
En dat zijn we allemaal.
Op jullie prestaties.
Op jullie medailles.
Op jullie spirit.
En ook op jullie families en vrienden, die niet voor niets hier vandaag aanwezig zijn.
In Cortina d’Ampezzo zag ik hoe buitenlandse ploegen met jaloezie naar de Nederlandse supporters keken.
En dat is volledig terecht.
Want niemand kan het alleen, op dit niveau.
Natuurlijk heb je je coach, de staf en je teamgenoten.
Maar de basis voor jullie medailles op deze Spelen, werd vele jaren terug al gelegd door ouders, grootouders, broers en zussen die allemaal geloofden in jullie.
Die samen met jullie besloten ervoor te gaan, soms dwars door alle goedbedoelde adviezen, bureaucratische jungles en oordelen heen.
Die een oranje blok vormden op de tribunes.
En die zoveel lawaai maakten dat ze tot bovenaan de piste te horen waren.
Hun steun is wat mij betreft evengoed een medaille waard.
Maar het mooiste verhaal over wat een familie voor je kan betekenen, komt van Jeroen Kampschreur.
Geboren in een sportfamilie, skiede hij op vakanties gewoon mee aan een speciaal tuigje waarmee zijn ouders hem aan zichzelf vastknoopten.
Tot de dag dat zij dat een keer vergaten en hij in Oostenrijk met een noodgang de rode piste af denderde.
‘Geen gehoor is rechtdoor’, herinnerde Jeroen zich de vuistregel van zijn ouders, die inmiddels zwaar gestresst hun vergissing hadden ontdekt.
Dankzij de aanwijzingen van zijn vader kwam Jeroen veilig tot stilstand op de helling.
Het was die dag, dat de familie Kampschreur ontdekte dat Jeroen zelfstandig kon skiën.
En met 3 gouden medailles op deze spelen is de rest geschiedenis.
Beste sporters, met 3 gouden, 3 zilveren en 1 bronzen medaille op zak, hebben jullie laten zien hoeveel je kunt bereiken als je durft te vertrouwen op jezelf.
Op je eigen vermogens, je eigen kracht en je eigen vindingrijkheid op die momenten in de wedstrijd dat je er alleen voor staat.
Maar ook dat je erop kunt vertrouwen dat er daarbuiten mensen zijn die je naar de finish schreeuwen.
Die je veilig een helling op sturen.
En die zich niet laten wegsturen met een ‘nee, kan niet.’
Het is het ‘team’ in TeamNL, en daar ben ik ongelooflijk trots op.
Dank jullie wel.