Videoserie over zorg voor mensen met een beperking

Deze video duurt 3 min. en 38 sec.

Presentator Sophie-Anne praat met zorgprofessional Shanna.

Shanna: "Oprechte aandacht dus dat je er kan zijn zonder dat er van alles door je hoofd gaat.
Dat voelen ze."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Een auto rijdt door het Nederlandse landschap en dorpen. Sophie-Anne zit samen met de cameraman in de auto. 

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Middenbeemster". Beeldtekst: Complexe zorg: zorg voor houvast

Sophie-Anne: "De zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en onbegrepen gedrag is en blijft uitdagend. Sinds 2025 doen organisaties mee aan het ontwikkelprogramma Complexe Zorg. Ik - Sophie-Anne - reis af naar Middenbeemster, waar de Raphaëlstichting aan de slag is gegaan met het onderzoeken van één passende manier van werken. Ik spreek hier bestuurder Annemarie en zorgprofessional Shanna."

Sophie-Anne stapt uit de auto. Ze heeft een prothese been. Vervolgens loopt ze richting de camera en vertelt: 

"Een verstandelijke beperking hebben we denk ik allemaal wel eens van gehoord.
Maar onbegrepen gedrag, dat zegt me eigenlijk niet zoveel. Ik ben heel benieuwd wat dat is en hoe de zorg hier wordt ingericht.
Maar ook wat het ontwikkelprogramma voor hen heeft betekend."

Sophie-Anne zit met Annemarie. 

Spreker: Annemarie Zuidweg, Bestuurder Raphaëlstichting

Sophie-Anne: "Wat is onbegrepen gedrag nou eigenlijk?"

Annemarie: "Het komt er eigenlijk op neer dat wij op zo'n moment niet goed kunnen begrijpen waar het gedrag van een bewoner of een deelnemer vandaan komt.
Om te beginnen hebben de meeste mensen die bij ons zijn een verstandelijke beperking. Maar wat daarbij komt is dat bijvoorbeeld de emotionele leeftijd ook laag kan zijn. Dat gecombineerd met een laag IQ en vaak ook nog wel psychiatrie, bijvoorbeeld autisme of hechtingsproblematiek, maakt dat we het gedrag van een bewoner lang niet altijd in één keer zomaar één op één begrijpen."

Bewoners zijn bezig in de keuken. Een man haalt een bakplaat van een kar af. 

Sophie-Anne: "Jullie hebben nu de behoefte aan één manier van werken. Wat houdt dat precies in?"

Annemarie: "We zijn heel sterk in persoonsgerichte zorg, maar het is ook nodig dat we voorspelbaarder en meer in afstemming met elkaar deze bewoners door de dag heen brengen. En dat levert op dat het ook voor medewerkers duidelijker wordt, houvast en vertrouwen geeft.
En dat straalt natuurlijk ook weer af op de bewoners."

Bewoners zijn verschillende soorten spelactiviteiten aan het doen. 
Sophie-Anne loopt buiten en begroet Shanna aan de deur. Een bewoner loopt ook mee naar buiten. 

Sophie-Anne: "Hallo." Shanna: "- Hoi."

Bewoner: "Moet het karretje niet mee?" Sophie-Anne: - "Oh, je karretje."

De bewoner neemt haar karretje mee zodat ze boodschappen kunnen doen bij een klein winkeltje. 

Sophie-Anne: "Hey Shanna, jij staat hier op de werkvloer en bent betrokken bij het ontwikkelprogramma.
Hoe is dat gegaan?"

Spreker: Shanna Scheermeijer, Zorgprofessional Raphaëlstichting

Shanna: "We hebben praktijkgericht onderzoek gedaan.
Ze hebben verschillende instellingen binnen Nederland bezocht die met verschillende methodieken werken."

Sophie-Anne en de bewoner bekijken stroopwafels in de winkel. 

Sophie-Anne: "Die zijn ook wel lekker."

Shanna: "Daarnaast hebben we ook een enquête gemaakt, dus een soort van stemwijzer. En die hebben we naar alle medewerkers die met deze doelgroep werken, rondgestuurd en ook naar de verwanten van de bewoners. Dus die hebben we ook betrokken in dit proces."

Buiten zitten konijntjes in een hok en wandelen bewoners. Ook is er een kaarsenmakerij waar Sophie-Anne samen met een begeleider en bewoner kaarsen gaat maken. 

Sophie-Anne: "En wat gaat nou uiteindelijk die nieuwe manier van werken jullie brengen?"

Shanna: "Ik denk rust, want alles wordt een stukje duidelijker.
Daarnaast onze bewoners worden beter begrepen, dus minder escalaties. De meeste bewoners bij ons kunnen niet communiceren, dus doen eigenlijk alles op hun gevoel. Zo varen heel erg mee op ons gevoel. Dus als wij gestrest zijn dan voelen ze dat ook. Zijn wij heel erg ontspannen, voelen ze dat ook.
En als jij als medewerker zonder dat je in je hoofd zit met duizenden administratieve taken of andere zaken wat je nog moet doen. Maar echt er bent. Dat is het mooiste wat er is voor onze bewoners."

Sophie-Anne: "Hé, teamwork."

Sophie-Anne geeft de bewoner een high five. Ze neemt ook afscheid van Shanna. 

"Doei! Dankjewel." "- Doei!"

Sophie-Anne: "Het ontwikkelprogramma heeft de Raphaëlstichting goed kunnen begeleiden naar één manier van werken met meer begrip dat de omgeving van invloed kan zijn op het gedrag van bewoners. Dit gaat binnen de organisatie veel rust, voorspelbaarheid en vertrouwen brengen en bovenal beter begrip tussen medewerker en bewoner wat zal leiden tot betere zorg voor nu en in de toekomst."

Sophie-Anne stapt in de auto en rijdt weg. 

Beeldtekst: Meer weten over het ontwikkelprogramma? Kijk dan op OPCZ.nl
 

Deze video duurt 3 min. en 16 sec.

Presentator Sophie-Anne praat met Roos.

Roos: "Wij zijn net zo normaal als andere mensen.
Geef gewoon de tijd en de ruimte. Dat is gewoon heel fijn."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Sophie-Anne: "Hoe zorg je er als huisarts voor dat mensen met een licht verstandelijke beperking zich op hun gemak en geholpen voelen?
Het Landelijk Kenniscentrum LVB ontwikkelde hulpmiddelen voor huisartsen om hun hulp nog beter aan te laten sluiten."

Sophie-Anne zit met de cameraman in de auto en rijdt langs het gemeente bordje van Arnhem. 

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Arnhem". Beeldtekst: Licht verstandelijke beperking in de huisartsenzorg

"Ik - Sophie-Anne - reis af naar Arnhem om meer te leren over huisartsenzorg voor patiënten met een licht verstandelijke beperking. Vandaag ga ik op bezoek bij Roos.
Zij heeft een licht verstandelijke beperking en zij kan mij meer vertellen over hoe een ideaal huisartsenbezoek er voor haar uitziet. Ook ga ik langs bij huisarts Dorien. Zij heeft veel patiënten met een licht verstandelijke beperking en deelt actief haar tips met andere huisartsen."

Sophie-Anne belt aan bij Roos. 

Roos: "Hey."
"Hoi, ik ben Sophie."

Sophie-Anne: "Hey Roos, je gaat weleens naar de huisarts."

Spreker: Roos Nijenhuis, Heeft een licht verstandelijke beperking

Roos: "Ja."

Sophie-Anne: "Hoe vind je dat?"

Roos: "Ja, het hoort er gewoon bij."

Sophie-Anne: "Ja. En vind je het wel eens spannend?"

Roos: "Ja, dat hangt af van welke dokter ik heb."

Sophie-Anne: "En als je naar Dorien gaat, vind je het dan spannend?"

Roos: "Nee, dat vind ik helemaal niet meer spannend. Ze luistert gewoon naar je.
Ze neemt de tijd voor je."

Sophie-Anne: "Want wat gebeurt er als een huisarts jou niet goed begrijpt?"

Roos: "Ja, dan denken ze dat je beperkt bent. En dan, ja: ‘Het valt allemaal wel mee en je stelt je toch aan’. Of ja, het is toch anders dan iemand die je langer kent, die weet wat je hebt."

Sophie-Anne: "En wat je nodig hebt."

Roos: "Ja, nodig heb qua dingen." Sophie-Anne: "- Ja, snap ik."

Roos: "Ja."

Roos loopt richting de huisartsenpraktijk. Dorien begroet haar in de wachtkamer. 

Dorien: "- Hi Roos, kom verder."

Sophie-Anne: "Dorien, wat zag je terug in de praktijk?"

Spreker: Dorien Cohen Stuart, Huisarts

Dorien: "Eerst zag ik helemaal niks. Dat was eigenlijk het probleem. En toen heb ik een nascholing gevolgd van een psychiater die over LVB ook promoveerde. Toen zag ik opeens een heleboel, namelijk heel veel communicatieproblemen gedoe in de praktijk, en ben ik samen met de praktijkondersteuners GGZ aan het werk gegaan om hier wat mee te doen."

Sophie-Anne: "En wat zijn de tips die je wil meegeven aan andere huisartsen?"

Dorien: "Bedenk dat het er is. Dat er echt 1,1 miljoen mensen zijn op dit moment in Nederland met een LVB. Zorg gewoon dat je een afspraak maakt op een makkelijker tijdstip.
Tien voor en tien over is gewoon niet fijn en een heel uur is gewoon makkelijker te onthouden. Even goed terug vragen: wat gaan we nou precies doen?
Heb ik het goed uitgelegd? Wat ik van Roos geleerd heb, is dat: zeg het gewoon. En dat heb ik met Roos nu.
We kunnen het daar prima over hebben, we kunnen ook heel veel lol maken en we kunnen ook gewoon heel goed met elkaar overleggen, omdat ik aan Roos vraag wat ze van mij nodig heeft.
En dan krijg ik gewoon antwoord. Het is gewoon leuker om het te snappen. En de mensen zijn ook blijer, want ze voelen zich gehoord.
Dus aan twee kanten werkt dat heel positief."

Dorien neemt de bloeddruk op van Roos. 

Sophie-Anne zit weer met Roos.

Sophie-Anne: "Wat betekent het als iedere huisarts is zoals Dorien voor mensen met een LVB?"

Roos: "Het zou wel een stukje makkelijker zijn. Dan hoef je niet alles uit te leggen en dan heb je niet miscommunicatie. Wij zijn net zo normaal als andere mensen.
We hebben allemaal hetzelfde, alleen er mist iets bij ons."

Roos zit in de spreekkamer met Dorien. Ze hebben een fijn gesprek. 

Roos: "Geef gewoon de tijd en de ruimte. Dat is gewoon heel fijn."

Roos neemt afscheid van Dorien. 

Roos: "Tot de volgende keer."

Sophie-Anne stapt weer in de auto en rijdt weg. 

Sophie-Anne: "Door huisartsen als Dorien worden mensen met een licht verstandelijke beperking beter gezien en geholpen. De hulpmiddelen van het Landelijk Kenniscentrum LVB...
helpen om de huisartsenzorg te verbeteren. Gezien en begrepen worden vergroten het gevoel van eigenwaarde en dat is wat ieder mens nodig heeft."

Beeldtekst: Behoefte aan tips in jouw praktijk? Of wil je meer weten? Kijk op kenniscentrumlvb.nl.

Deze video duurt 3 min. en 6 sec. 

Presentator Sophie-Anne is in gesprek met cliëntondersteuner Pieter.

Pieter: "Als jij hen volledig meeneemt in wat hebben zij nodig en wat is er mogelijk.
Dat geeft vaak heel veel rust voor mensen."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Sophie-Anne: "Wat als je niet hoeft te veranderen van cliëntondersteuner wanneer je situatie verandert? Vandaag reis ik - Sophie-Anne - af naar Rosmalen, waar MEE De Meent Groep zorgt dat ongeacht je situatie, je bij kan worden gestaan door dezelfde ondersteuner. Ik ontmoet hier Anton. Hij is één van de aanjagers van het idee van één vaste cliëntondersteuner die cliënten helpt van de Wmo, Wet maatschappelijke ondersteuning naar de Wlz, Wet langdurige zorg. Ook ontmoet ik Pieter. Hij is zo'n cliëntondersteuner en zorgt dat dit lukt."

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Rosmalen". Beeldtekst: Eén vaste cliëntondersteuner

Sophie-Anne rijdt langs Rosmalen. Ze gaat bij het gebouw van MEE De Meent Groep naar binnen. Sophie-Anne begroet Anton. Ze lopen samen door het gebouw heen. 

Sophie-Anne: "Hoi, Sophie-Anne." Anton: "- Anton, welkom bij MEE."

Sophie-Anne: "Dank je wel."

Sophie-Anne: "Anton, hoe werkt het met een vaste cliëntondersteuner?"

Spreker: Anton Minkels, Programmamanager MEE De Meent Groep

Anton: "In Nederland hebben we heel erg te maken met verschillende wetten. Bijvoorbeeld de Wmo en de Wlz. Het zijn wetten waar je recht hebt op zorg en ondersteuning.
En elke wet kent zijn eigen cliëntondersteuner. Soms heb je binnen de ene wet meer zorg nodig en ga je over naar een andere wet.
En dat zou betekenen dat je ook moet wisselen van cliëntondersteuner. Het zou heel fijn zijn dat je in de meeste gevallen dezelfde cliëntondersteuner houdt"

Sophie-Anne: "Hoe hebben jullie dit precies aangepakt?"

Anton: "Wij bieden al ondersteuning in zowel de Wmo als in de Wlz en we hebben nu met een aantal gemeenten, twee zorgkantoren en het CIZ afgesproken hoe die cliëntondersteuner over de verschillende wetten heen kan ondersteunen.
Dus één vaste cliëntondersteuner."

Anton werkt achter zijn computer en is op een gegeven moment in gesprek met een collega. 

Sophie-Anne: "Wat merken jullie nu al voor verschil in de praktijk?"

Anton: "Het is vooral dat de cliënt het heel prettig vindt dat het één en dezelfde blijft.
Daarnaast is het heel veel efficiënter. We hebben een voorbeeld van een gemeente die 70 uur had besteed aan een Wlz-aanvraag.
Dat was nog steeds niet goed gegaan. Toen heeft een cliëntondersteuner, met kennis van de Wlz, ernaar gekeken en die deed het in 15 uur dus het levert ook heel veel op qua efficiëntie."

Sophie-Anne: "Dat is echt een groot verschil." Anton: "- Heel groot verschil."

Sophie-Anne begroet Pieter. Ze gaan ergens samen zitten voor het interview. 

Sophie-Anne: "Hoi, Sophie-Anne.' Pieter: "- Hoi, Pieter, cliëntondersteuner."

Sophie-Anne: "Pieter, wat is er voor jou als cliëntondersteuner veranderd?"

Spreker: Pieter van Oorschot, Onafhankelijk cliëntondersteuner MEE De Meent Groep

Pieter: "Dat ik één aanspreekpunt ben voor de cliënt. Waarbij ze met al hun vragen en onduidelijkheden bij mij terecht kunnen.
Ook als de zorg of de wetgeving stopt. Dan hoef ik niet te stoppen. Ik kan gewoon verder gaan."

Sophie-Anne: "En hoe pakken jullie die overgang aan?"

Pieter: "Wij hebben Wlz-screening ontwikkeld waarin wij enerzijds kijken is iemand kansrijk voor Wlz, maar anderzijds ook de gevolgen bespreken van de Wlz.
Want het kan ook zijn dat sommige zorg vanuit de Wmo moet stoppen. Dus wij nemen de cliënt volledig mee met het format in de criteria, de gevolgen en de zorg die nodig is."

Sophie-Anne: "En welk verschil merk je bij cliënten? Dat het vooral heel veel rust geeft. Heel veel duidelijkheid. Ze vinden het heel fijn dat er één aanspreekpunt is. Zodat ze zo min mogelijk stress hebben."

Pieter loopt samen met een vrouw door de formulieren. Hij schrijft af en toe wat dingen op het formulier. 

Sophie-Anne pakt de auto weer en vertrekt uit Rosmalen. 

Sophie-Anne: "Ondanks een verandering in je situatie wel de vertrouwde hulp dichtbij kunnen houden. Hopelijk een voorbeeld die andere gemeenten inspireert deze koppeling van Wmo en Wlz ook te gaan maken.
Een belangrijke stap voor de toekomst van de zorg."

Beeldtekst: Meer weten over cliëntondersteuning? Kijk op regelhulp.nl/clientondersteuning

Deze video duurt 3 min. en 16 sec. 

Zorgprofessional Mariska begeleidt twee verschillende cliënten. 

Gamze: "De overkoepelende focus is eigenlijk dat de cliënt bij ons heel erg centraal staat."

Stafmedewerker Gamze is in gesprek met presentator Sophie-Anne.

Gamze: "Eigen regie van de cliënt, maar ook het leefplezier van de cliënt."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Sophie-Anne: "Gebruik gaan maken van technologie in de zorg kan een moeilijke stap lijken, maar het programma Innovatie-impuls helpt organisaties op weg."

Sophie-Anne en de cameraman zitten in de auto. Ze zijn onderweg naar Raalte.

Sophie-Anne: "Vandaag reis ik - Sophie-Anne - af naar Raalte om een kijkje te nemen bij zorgorganisatie De Parabool, die een duidelijk plan heeft gekregen hoe technologie in te zetten in de zorg."

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Raalte". Beeldtekst: Meer eigen regie door technologie

Sophie-Anne: "Ik moet Gamze die praktische ondersteuning heeft gekregen vanuit de Innovatie-impuls."

Sophie-Anne stapt uit de auto. Terwijl ze langs een aantal huizen loopt, vertelt ze:

Sophie-Anne: "Ook ontmoet ik Mariska, die zichtbaar verschil ziet door zorgtechnologie in haar werk en bij bewoners."

Sophie-Anne komt aan bij de Parabool en ontmoet Gamze. 

Sophie-Anne: "Sophie-Anne."

Gamze: "Gamze, hai."

Sophie-Anne en Gamze zitten samen buiten op een bankje.

Spreker: Gamze Tintin, Stafmedewerker Zorgtechnologie & Innovatie

Sophie-Anne: "Gamze, waar hadden jullie als organisatie behoefte aan?"

Gamze: "Wij hadden als organisatie echt behoefte aan focus."

Gamze is samen met een andere medewerker bezig op een computer.

Gamze: "Want we zijn zo erg enthousiast om te innoveren dat we eigenlijk wilden gaan voorkomen dat we gaan innoveren om te innoveren."

Sophie-Anne: "Hoe heeft de Innovatie-impuls jullie geholpen?"

Gamze: "Nou, de Innovatie-impuls heeft ons kaders gegeven van hoe zouden we dat het beste kunnen aanpakken? Dus een kick-off gestart met de medewerkers, de stakeholders die een bepaald idee kunnen hebben over innovatie."

Sophie-Anne en Gamze lopen samen door een gang.

Gamze: "Verschillende bijeenkomsten georganiseerd om de verschillende perspectieven te belichten en dus een cliëntperspectief, medewerkersperspectief en organisatorisch perspectief. En daaruit is eigenlijk een mooie visie op tafel gekomen waar iedereen eigenlijk wel van zei: dit is begrijpelijk, dit kunnen wij volgen en dit kunnen we ook uitvoeren."

Gamze geeft een hondenknuffel aan een cliënt. 

Gamze: "De overkoepelende focus is eigenlijk dat de cliënt bij ons heel erg centraal staat."

De cliënt aait de hond glimlachend. 

Gamze: "Dus de eigen regie van de cliënt, maar ook het leefplezier van de cliënt. Dat dat wel centraal staat."

De hond blaft.

Sophie-Anne: "O dat vindt hij leuk."

Gamze: "En aanvullend daarbij is wel het werkplezier dan weer van de medewerkers. Maar ook de zelfkennisvergroting van de medewerkers zodat de cliënt de passende zorg kan ontvangen."

Sophie-Anne aait de knuffelhond ook.

Sophie-Anne: "Ik vind Pukkie een leuke naam. Ja, die houden we erin."

Sophie-Anne loopt richting een deur, waar ze aanbelt. Mariska opent de deur en schudt Sophie-Anne de hand. 

Spreker: Mariska Huijssoon, Zorgprofessional de Parabool

Sophie-Anne: "Mariska, hoe werk jij hier met zorgtechnologie?"

Mariska: "Innovatie noemen wij het. Wij zetten innovatie in op verschillende manieren. Ten eerste om de begeleiding wat te ondersteunen. Om het werk makkelijker te maken of om de zorg beter te kunnen afstemmen op de cliënt."

Een cliënt zit aan tafel en maakt een woordzoeker. 

Mariska: "En ten tweede gebruiken we ook innovatie om het leven leuker te maken."

Een cliënt is onder begeleiding van Mariska aan het fietsen in het "fietslabyrint"

Mariska: "Een voorbeeld van het leuke voor de cliënt is het fietslabyrint. Je fietst een route, je kan hem kiezen tot over de hele wereld."

Mariska (tegen de cliënt): "Die kant op?"

Mariska: "Ze halen direct allemaal leuke herinneringen op. Je hebt leuke gesprekken en daarnaast zijn ze lekker in beweging"

De cliënt kiest tijdens het fietsen een eigen route met behulp van knoppen. 

Mariska: "En wat doe je in dat café?"
Cliënt: "Zuipen."

Mariska: "Zuipen?!"

Sophie-Anne en Mariska zitten aan tafel. Mariska vertelt verder:

Mariska: "Nou, dan hebben we dus ook de toepassingen om de zorg makkelijker te maken. Een makkelijk voorbeeld is het inluistersysteem. Dat wordt heel specifiek op elke cliënt ingezet, van wat is zijn of haar hulpvraag."

Mariska: "Iemand krijgt alleen een knopje en die drukt op de knop. 

Een cliënt drukt op een knopje.

Mariska: "En wij krijgen een melding. We moeten ernaartoe."

Mariska krijgt een melding en gaat naar de cliënt toe.

Mariska: "Zeg het eens."

Sophie-Anne: "En hoe heeft het jouw werk veranderd?"

Mariska: "Nou, het heeft mijn werk vooral verbreed."

Twee cliënten spelen spelletjes op een scherm. 

Mariska: "Je kunt het extra inzetten, waarbij we natuurlijk ook niet moeten vergeten dat we gewoon lekker echt naar buiten moeten als de zon schijnt. En het maakt het soms wat makkelijker. Je kunt beter afstemmen."

Sophie-Anne: "De Parabool heeft een plan van aanpak kunnen ontwikkelen met hulp van de Innovatie-impuls."

Sophie-Anne stapt de auto in en verlaat Raalte.

Sophie-Anne: "Een plan waarin zorgtechnologie een belangrijke plaats krijgt in de toekomst van de zorg en ondersteuning van mensen met een beperking."

Beeldtekst: Meer weten over de Innovatie-impuls? Kijk dan op vilans.nl en zoek naar Innovatie-impuls 2

Deze video duurt 3 min. en 20 sec. 

Presentator Sophie-Anne praat met Annemay.

Annemay: "We gunnen ze ook heel erg dat uitje of even lekker kleding shoppen ergens. Dus vanuit daar eigenlijk wel een verrijking dat er iemand met hun mee kan gaan."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Sophie-Anne: "Ouders, buren, vrijwilligers; ze kunnen allemaal bijdragen aan betere kwaliteit van zorg."

De auto van Sophie-Anne en de cameraman rijdt over een weg langs een weiland. Ze proosten met een drankje.

Sophie-Anne: "Maar hoe pak je dat aan als organisatie?

De auto rijdt Leeuwarden in. 

Sophie-Anne: "Vandaag reis ik - Sophie-Anne - af naar Leeuwarden, waar Alliade al succesvol deze mensen weet te betrekken."

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Leeuwarden". Beeldtekst: De kracht van samen

Sophie-Anne: "Ik ontmoet hier Grietje, directeur gehandicaptenzorg, die sterk gelooft in de kracht van het sociale netwerk."

Sophie-Anne stapt uit de auto en loopt richting het gebouw van Alliade. 

Sophie-Anne: "Ook ontmoet ik Annemay, zij werkt samen met vrijwilligers en laat zien wat dat in de praktijk betekent."

Sophie-Anne schudt Grietje de hand. Ze zitten samen buiten.

Spreker: Grietje Postma, Directeur Gehandicaptenzorg Alliade

Sophie-Anne: "Grietje, wat is nou de kracht van het netwerk?"

Grietje: "Het is eigenlijk de kracht van samen, menskracht. En dat betekent eigenlijk dat we geloven dat ieder mens, dus ook onze cliënten behoefte hebben aan sociaal contact en een sociale steun in het netwerk. Dat je ook op mensen kan bouwen die niet betaald worden om voor jou te zorgen. Dat zorgt ook voor een menswaardig bestaan."

Annemay vult een ecogram in samen met een cliënt. 

Grietje: "Dus wij zoeken vrijwilligers, bedrijven en anderen. Dat noemen we samen informele zorg. Die vormen samen met ons het nieuwe team van de toekomst."

Sophie-Anne: "Hoe organiseren jullie dat?"

Grietje: "Nou, we hebben ervoor gekozen om met implementatiecoaches te werken. Maar ook ieder team heeft een aandachtsvelder."

De bloemen in de tuin staan in bloei. 

Grietje: "Die hebben we getraind om ervoor te zorgen dat mensen goed worden ontvangen. Maar ook dat deze persoon iemand kan inwerken op de taken. Als daar ingewikkeldheden in liggen dan hebben we ook een mooi leerplein waarin informele zorgers kunnen leren."

Er loopt een kat door de tuin, tussen de bloemen door. 

Grietje: "Alles eigenlijk om je te helpen, in het team gewoon te kunnen instappen, maar ook kennis mee te nemen en ontwikkeling mee te nemen als je weer thuis komt."

Sophie-Anne: "Wat is nou eigenlijk een hele concrete tip voor een andere organisatie om de eerste stap te zetten hierin?"

Grietje: "Om na te denken hoe staat jouw eigen organisatie in de samenleving? Wij willen altijd dat de samenleving participeert, maar je moet je deuren opengooien voor die samenleving."

Sophie-Anne en Grietje wandelen zij aan zij. 

Grietje: "Dat is de eerste stap. En daar doe je het uiteindelijk niet ten diepste voor, maar dat je die arbeidsmarkt ook kan bespelen en toch voldoende mensen om je heen hebt verzameld voor de cliënt, is het mooiste wat er is."

Sophie-Anne ontmoet Annemay. 

Annemay: "Hoi, Annemay."
Sophie-Anne: "Sophie-Anne."

Spreker: Annemay Ypma, Zorgprofessional Alliade

Sophie-Anne: "Annemay, hoe betrek jij vrijwilligers in jouw werk?"

Sophie-Anne en Annemay zitten samen op de bank in de woonkamer. 

Annemay: "Ik krijg soms de vraag vanuit de cliënt dat er een wens is van ik zou het leuk vinden om met iemand te gaan winkelen of een uitje te gaan doen. Vanuit daar ga ik op zoek naar een vrijwilliger die past bij de cliënt."

Annemay is bezig de Wijs op weg-waaier in te vullen.

Annemay: "Dan hebben de ‘Wijs op weg’-waaier en daarin staat alle belangrijke informatie over de cliënt, zodat de vrijwilliger ook met een fijn gevoel met de cliënt weg kan gaan."

Sophie-Anne: "Wat betekent het uiteindelijk voor cliënten?"

Een vrijwilliger is samen met een cliënt aan het koken. 

Annemay: "Ja, dat het eigenlijk een soort van verrijking is van hun leven wel. Als er bijvoorbeeld een uitje staat gepland, dan hoor je ook vaak vanuit de cliënt: ‘Oh, en ik ga weer koken. Of ik ga knutselen of we gaan de stad in.’ Je ziet echt dat ze zich heel erg verheugen op het geplande uitje."

Sophie-Anne: "Hoe is jouw werk veranderd?"

Annemay: "De cliënt is sowieso gelukkiger eigenlijk. Dat maakt mij ook blij. Ik houd ook meer tijd over. De kwaliteit van zorg gaat daardoor omhoog."

Sophie-Anne verlaat het gebouw van Alliade, stapt de auto in en rijdt Leeuwarden weer uit. 

Sophie-Anne: "Een beter en rijker leven door de inzet van vrijwilligers. En tegelijkertijd maakt deze hulp de zorg en ondersteuning ook klaar voor de toekomst. Een echte win-win en hopelijk een voorbeeld dat andere organisaties doet volgen."

Beeldtekst: Meer weten? Lees het rapport ‘Beter benutten ervaringsdeskundigheid’ van de Academische Werkplaats Leven met een verstandelijke beperking.

Deze video duurt 3 min. en 21 sec.

Presentator Sophie-Anne praat met Birgit.

Birgit: "Als ik toen geen hulp had gehad, dan was het slecht uitgepakt. Ik heb echt die mentale steun nodig gehad."

Beeldtekst: Op weg naar de toekomst

Sophie-Anne: "Passende ondersteuning die bereikbaar is zodra jij er behoeft aan hebt. Klinkt ideaal."

Sophie-Anne en de cameraman proosten met een drankje en stappen in de auto. 

Sophie-Anne: "Ik - Sophie-Anne - reis af naar Zoetermeer om meer te leren over de aanpak van inZet in de wijk."

Animatie: Kaart Nederland met locatie "Zoetermeer". Beeldtekst: Passende ondersteuning bij een levenslange beperking

Sophie-Anne: "Vandaag ontmoet ik hier Iris. Zij is ondersteuner en vangnetbegeleider bij inZet en ondersteunt Birgit. Birgit heeft autisme, een levenslange beperking en heeft af en toe een vraag, waar ze hulp bij nodig heeft."

Sophie-Anne ontmoet Iris en schudt haar de hand. 

Iris: "Iris Lindner."
Sophie-Anne: "Sophie Anne."

Iris: "Kom verder." Sophie-Anne: "Dankje."

Sophie-Anne en Iris zitten samen aan een tafel.

Spreker: Iris Lindner, Ondersteuner inZet

Sophie-Anne: "Iris, wat maakt inZet uniek?" 

Iris: "In de meeste gemeentes als je als burger een hulpvraag hebt, dan moet je naar de gemeente toe en dan moet je afwachten of je ondersteuning kan krijgen."

Een man is kleding aan het naaien in een ruimte van inZet.

Iris: "Bij inZet kan je eigenlijk gewoon binnenlopen en dan kijken we wat heb je nodig? En vervolgens gaan wij de passende ondersteuning bieden."

Sophie-Anne: "Maakt het nog uit of het tijdelijke of langdurige ondersteuning is?"

Iris: "In principe niet. We kijken echt wat nodig is. Dat vraagt ook wel echt veel vertrouwen tussen inZet en de gemeente. Maar die krijgen we gelukkig."

Er zijn mensen aan het werk in een werkplaats van inZet. 

Iris: "En dan kijken we continu, ook in overleg met een cliënt van wat is er nodig, of moeten we opschalen of afschalen of stoppen?"

Sophie-Anne: "En op welke manier is jouw werk nou echt veranderd?"

Iris: "We werken nu veel meer samen, dus we hebben heel veel collega's hier met verschillende expertises die in verschillende teams werken. En we kunnen elkaar makkelijk vinden en elkaar aanspreken en dan samenwerken. Daarnaast hebben we ook vangnetbegeleiding. Dat is nieuw en daar kunnen mensen die niet elke week begeleiding nodig hebben, kunnen we ondersteuning bieden. Bijvoorbeeld één keer in de paar maanden of wat ze zelf aangeven of dat wij contact zoeken met hen."
Sophie-Anne: "Het is ook heel flexibel."

Iris: "Ja je kan snel inspringen, wanneer het nodig is."

Iris en Birgit lopen samen door een gang.

Spreker: Birgit Kneefel, heeft autisme

Sophie-Anne: "Birgit, jij wordt via inZet begeleid door Iris."

Sophie-Anne en Birgit zitten samen aan tafel. 

Birgit: "Ja klopt."
Sophie-Anne: "Wat vind je daarvan?"

Birgit: "Ik vind het fantastische begeleiding. Ik heb in de jaren al heel wat begeleiding gehad, ook op het autismefront en dit is op dit moment voor mij de goede begeleiding."

Sophie-Anne: "En wat maakt die hulp zo fijn?"
Birgit: "Dat het voor langdurig is. Mensen denken vaak bij autisme dat het korte termijn is en dat is eigenlijk niet zo. Je hebt je hele leven eigenlijk autisme bij je. Alleen het ene moment heb je er meer last van, dan het andere moment en daardoor is de vangnetbegeleiding heel erg fijn. Heel erg praktisch ook."

Sophie-Anne: "Heb je een voorbeeld waar je hulp bij nodig hebt?"

Birgit: "Voornamelijk op emotieregulatie. Het kan van 0 tot 100 gaan in sommige situaties. Je gaat heel snel in je emoties omhoog. Dat is voor de naaste mensen en voor mijn vriend bijvoorbeeld, ook niet altijd heel makkelijk. En daar kan je wel eens ruzie door krijgen."

Sophie-Anne: "En op het moment dat jij dus hiermee geholpen bent, kan het dan ook zo zijn, dat je dan weer even tijdelijk geen hulpvraag hebt?"

Birgit: "Je hebt het niet altijd nodig en je kan het ook best op sommige momenten ook goed alleen. En als het dan niet meer gaat dan kan ik ook weer aan de bel trekken en dat is zo fijn. Ik kan ook zeggen: oh shit Iris, ik zit nu met iets, waar ik écht mee zit en ik weet het zelf niet op te lossen, help me hierbij. En dan kan ik gelijk weer starten."

Sophie-Anne en Birgit lopen naar de uitgang en nemen afscheid. 

Sophie-Anne: "Een levenslange beperking vraagt vaak ook om levenslange ondersteuning. Fijn dat dat hier kan."

Vanuit de lucht is te zien dat de auto van Sophie-Anne Zoetermeer weer uitrijdt. 

Sophie-Anne: "Een goed voorbeeld dat hopelijk andere gemeenten inspireert. Met de Toekomstagenda laten we zien wat werkt in de praktijk in de ondersteuning voor mensen met een levenslange, levensbrede ondersteuningsbehoefte."

Beeldtekst: Wil je meer weten? Lees het rapport 'Langdurig en levensbroed: praktijkonderzoek naar de toegang in gemeenten' op movisie.nl