Er gelden regels voor vissers, zodat er geen soorten vis uitsterven in de zeeën van de Europese Unie (EU). Omdat vissen zich niet aan grenzen houden, worden deze visserijregels op Europees niveau afgesproken. De regels zijn ook in het voordeel van de vissers zelf. Kan er namelijk minder vis gevangen worden, dan is er ook minder werk.
Europese regels voor vissers
Beroepsvissers op zee moeten zich houden aan het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) van de EU. Het GVB regelt dat vissers zoveel mogelijk vis kunnen vangen, maar de zee niet leeg vissen. En dat vissers eerlijk met elkaar concurreren.
Het gaat om de volgende regels:
- Er gelden totaal toegestane vangsten en visquota. Daarnaast zijn er technische maatregelen waarin bijvoorbeeld staat hoe vissers vistuig moeten gebruiken. Of hoe groot de mazen van het visnet mogen zijn. Ook hebben vissers per jaar een maximaal aantal dagen waarop ze mogen varen. Dat worden zeedagen genoemd. Dit alles moet voorkomen dat vissers te veel vis vangen.
- Er gelden plannen voor meerdere jaren voor bepaalde Europese wateren, zoals de Noordzee. Deze plannen moeten ervoor zorgen dat er nu, maar ook over 10 jaar, genoeg vissen zijn.
- Vissers moeten hun vaartuigen officieel registreren om te mogen vissen. Met de registratie wordt gecontroleerd dat er niet te veel schepen tegelijk aan het vissen zijn. Zo wordt er niet te veel gevangen.
- In sommige gebieden op zee geldt een totaal visverbod, of een verbod voor bepaalde soorten vis. Dit is omdat de vissen in deze gebieden met uitsterven bedreigd worden.
- Vissers met een schip van 12 meter of langer moeten logboekgegevens elektronisch doorgeven. Hierin staan onder meer de vangstgegevens.
- Vissers met een schip van 12 meter of langer moeten een goedgekeurd satellietvolgsysteem (VMS) aan boord hebben. De apparatuur laat onder meer zien wat voor gevolg de visserij heeft op de zeebodem in dat gebied.
- Vissers met een schip vanaf 15 meter moeten een automatisch identificatiesysteem (AIS) aan boord hebben.
- Vissers zijn verplicht om bijvangst mee te nemen naar de wal. Dit is de aanlandplicht. Ze mogen het niet teruggooien in zee. De bijvangst (te kleine vis) overleeft niet als het teruggegooid wordt. Door er veevoer, visolie of vismeel van te maken, is er geen verspilling.
Regels voor aquacultuur (viskweek)
Aquacultuur is de kweek van:
- vis
- schaal- en schelpdieren
- andere levende wezens uit de zee, zoals zeewier en micro-algen
Ongeveer de helft van de vis die mensen in Nederland eten is kweekvis. Deze vis komt vooral uit Azië. Viskweek wordt steeds belangrijker voor de productie van eiwitrijk voedsel. Daarom wil de Europese Commissie aquacultuur in Europa aanmoedigen.
In Nederland gelden er regels voor viskweek. Viskwekers op land hebben bijvoorbeeld een vergunning nodig. Daarnaast moeten zij rekening houden met de gezondheid van de gekweekte dieren. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) controleert of kwekers zich aan deze regels houden.
De kweek van schelpdieren gebeurt in de Nederlandse kustwateren. Kwekers hebben in deze Natura 2000-gebieden een vergunning nodig. Dat geldt ook voor het off-bottom-kweken van schelpdieren.
Regels voor verkoop en verwerking van vis
Het gemeenschappelijk visserijbeleid richt zich ook op de verkoop en verwerking van vis.
De NVWA houdt toezicht op de hele visserijketen: van de vangst of kweek tot het restaurant of de supermarkt.
Europees Fonds voor Maritieme Zaken, Visserij en Aquacultuur
Nederland neemt deel aan het Europees Fonds voor Maritieme Zaken, Visserij en Aquacultuur (Engelstalige afkorting: EMFAF).