Toespraak minister-president Jetten bij huldiging van de Olympische sporters
Minister-president Jetten hield in de Glazen Zaal een toespraak bij de huldiging van de Olympische sporters.
Dankjewel Thijs.
Beste sporters, kampioenen,
Jullie weten het als geen ander: in de sport draait alles om timing.
Op het juiste moment, op de juiste plek zijn.
En wat dat betreft, ben ik vandaag met mijn neus in de boter gevallen.
Ik ben enorm vereerd en blij dat ik jullie hier, in deze nieuwe rol, maar vooral als trotse Nederlander, mag toespreken.
Minder blij ben ik dat ik hier maar kort kan zijn, maar gelukkig weten jullie dat ‘snelheid’ ook een kwaliteit is.
Laat ik beginnen met te zeggen: wat hebben jullie een prestatie neergezet.
10 keer goud.
7 keer zilver.
3 keer brons.
Een derde plek op de medaillespiegel- de hoogste positie ooit voor Nederland op de Olympische Winterspelen.
Milaan kleurde oranje.
En de weg naar Olympia, die begint in Nederland.
Ik moet heel eerlijk bekennen: ik kijk stiekem nu al uit naar de jaloerse gezichten van mijn Europese collega’s.
Want dit was niet zomaar goed, dit was weergaloos.
Heel Nederland heeft de afgelopen weken met jullie meegeleefd, meegestreden en bovenal: meegevierd.
Thuis, op school, op het werk.
We zaten voor jullie aan de buis gekluisterd.
En ja, we pinkten een traantje weg toen jullie op dat podium stonden.
Maar wat wij zagen, was alleen het allerlaatste moment, het slotakkoord.
Achter al jullie medailles liggen jaren van training.
Van vallen, opstaan, nog een keer vallen, en weer doorgaan.
Van ochtenden waarop de wekker al vroeg ging vanwege de training, terwijl de rest van Nederland zich nog eens omdraaide.
Van avonden waarop jij al naar bed ging, terwijl je vrienden juist net de kroeg binnenstapten.
Het grootste deel van die weg hebben jullie alleen afgelegd.
Hooguit samen met ploeggenoten, met jullie geweldige coaches en staf.
Als partner van een 2 keer Olympiër, zeg ik er ook graag bij: met onvoorwaardelijke steun van jullie geliefden en familie.
Maar uiteindelijk sta jij daar.
Alleen op dat ijs, met alles wat je in je hebt.
En toch voelen jullie medailles voor iedereen in Nederland als een overwinning van ons allemaal.
Ik denk dat dat komt, doordat jullie prestaties ons iets laten zien, ons iets leren.
Bijvoorbeeld dat het oké is om gewoon jezelf te zijn.
Dat je niet hoeft te worden wat een ander van jou verwacht, maar dat je op jezelf kunt vertrouwen.
En dat je zelf bepaalt hoe je jouw beste prestatie levert.
Voor mij werd dat prachtig zichtbaar bij Jutta Leerdam en Femke Kok.
2 verschillende karakters.
2 verschillende stijlen.
En 2 keer 2 medailles.
Maar vooral: 2 topsporters die elkaar versterken en die samen hun succes vieren.
Of neem Jorrit Bergsma.
40 jaar.
En daar schaatste hij zich, tussen de jonge honden, naar brons en goud.
Weinig mensen hadden dat nog verwacht.
Hijzelf misschien alleen in zijn stoutste dromen.
Maar zijn ervaring bleek een extra versnelling te geven.
En wat hij ons leerde, was misschien nog belangrijker dan de medailles.
Hij liet zien dat vrijheid en plezier sterker kunnen zijn dan de druk om te moeten presteren.
‘Ik ben blijer met deze bronzen medaille dan met de gouden in 2014’, zei hij.
Waarom?
Omdat hij dit moment kon delen met familie, met vrienden, met zijn matties.
En vooral met zijn 2 kinderen.
Jorrit, daarmee gaf jij ook jouw bronzen medaille een gouden rand.
Tot slot wil ik stilstaan bij wat we kunnen leren van de broers Van ’t Wout.
Samen reden zij de finale op de 500 meter.
De 1 won zilver, de ander brons.
En toch zei Jens na afloop: het podium delen met mijn broer Melle, is duizend keer mooier dan zelf goud halen.
Jens, alleen al met die uitspraak wonnen jullie voor mij, nog los van de relay, allebei goud.
Want samen sta je altijd sterker dan alleen.
Dat is ook de les van de zussen Velzeboer.
En het is de universele les van topsport, en misschien wel van het leven.
En zo heeft ieder van jullie, op die lange weg naar Olympia en naar dat oranjegekleurde Milaan, een eigen verhaal.
Een eigen les, die veel verder reikt dan de ijsbaan.
Minister Sterk zal het straks allemaal bespreken.
Dus laat ik volstaan met een heel groot: dank jullie wel.
Jullie hebben grenzen verlegd en miljoenen mensen geïnspireerd.
Jullie hebben de wereld laten zien wat je kunt bereiken met lef, discipline en doorzettingsvermogen.
Jullie hebben Nederland laten stralen en ons ongelooflijk trots gemaakt.
Dank jullie wel.