Toespraak minister Sterk bij huldiging van de Paralympische sporters
Minister Sterk hield op 17 maart 2026 in de Glazen Zaal in Den Haag een toespraak bij de huldiging van de Paralympische sporters.
Beste sporters, welkom allemaal.
Vandaag vieren we feest. Blikken we terug op tien dagen spektakel.
Want wát hebben we van jullie genoten. Thuis, en op de tribune.
We zagen debutanten hun eerste paralympische meters maken, en routiniers die hun 3e of 4e Spelen beleefden. Afdalingen die zó hard gingen, dat ik amper durfde te kijken. En dan dat geweldige oranje publiek, vol met vrienden en familie.
Voor de Paralympiërs die er tijdens corona in Beijing bij waren, was dit een enorm verschil. De aanwezigheid van de oranje fans in Cortina, zó duidelijk zichtbaar op de tribune, gaf jullie vleugels.
En natuurlijk zagen wij alleen het staartje van jarenlange discipline en toewijding. Waarbij hobby’s en verjaardagen ondergeschikt waren aan trainen, trainen en nog eens trainen.
Jullie zijn de topsporters, maar ik wil het ook even over de topouders hebben.
Want die stonden er vanaf moment één. Geloofden in jullie. Beleefden alles mee. De mooie én de moeilijke momenten. Ze deden alles om jullie dromen waar te maken. Die verbondenheid zag ik ook in Cortina, waar jullie vrienden en familie in grote getale aanwezig waren.
En wat vond ik het bijzonder om jullie de afgelopen dagen live in actie te zien.
Mee te juichen op de tribune. Maar ook van jullie te horen hoe je je nou voorbereidt op zo’n piste die je pas net kent. Hoe je de knop omzet na een grote teleurstelling, of je focus houdt na een grote overwinning.
Uit betrouwbare bron heb ik gehoord dat jullie, Jeroen en Niels, samen met jullie maatje Thijn, uit volle borst in een bar in Cortina het liedje ‘Veeg ze van het matje’ meezongen.
En eerlijk gezegd: dat zegt misschien wel net zo veel over jullie als al die prestaties. Want naast dat harde werken, laten jullie nog iets zien.
Dat het leven van een topsporter méér is dan alleen trainen en winnen. Namelijk ook samen lachen, genieten van het moment en herinneringen voor het leven maken.
Want uiteindelijk zijn het niet alleen de medailles die jullie bijblijven, maar juist ook die momenten samen. De gouden vriendschappen, de sterke band met elkaar en de verhalen die nog jarenlang verteld zullen worden.
Zoals het samen zingen in de bar in Cortina.
Beste sporters.
Jullie zijn helden. Met elk jullie eigen, bijzondere verhaal laten jullie zien dat sport voor íedereen is.
Daarnaast lieten jullie zien dat jullie echt één TeamNL zijn. Dat hoorde ik ook terug van buitenlandse ambtsgenoten die hun sporters aanmoedigden. Dat is uniek, want maar 5 andere landen doen dit ook zo.
Jullie hebben een prachtig visitekaartje afgegeven met maar liefst zeven paralympische medailles!
Dan ga ik nu over tot het toespreken van de medaillewinnaars.
Niels, ik begin bij jou. Kom je naar de oranje loper?
Voor de Spelen zei je al: ik ben in de vorm van m’n leven. Die heb je in bijna alle wedstrijden aan ons kunnen laten zien!
Je vindt het alpineskiën fantastisch. Het suizen van de wind, de versnelling met iedere bocht. Wat jou betreft geeft dat een enorm gevoel van vrijheid.
En wat was het een feest om met je mee te genieten.
Jij beet het medaille-spits af met Nederlands eerste medaille. Namelijk een prachtige tweede plek in een discipline waar finishen al een prestatie op zich bleek.
Maar liefst 12 atleten haalden de finish niet, maar jij kwam supersnel en superbeheerst door de afdaling. Al snel bleek dat dat goed was voor zilver: een prachtige start.
Je hoopte op nog veel meer moois, en je deed het gewoon!
Op de supercombinatie stond je met je ploeggenoot en maat Jeroen op het podium, met een fraaie derde plek.
Maar het was nog niet voorbij. Afgelopen vrijdag zag ik vanaf de tribune hoe goed jouw reuzenslalom ging. De tweede run ging je ongelofelijk hard. Het zag er vlekkeloos uit. Daar haalde jij nóg een zilveren plak binnen.
Wat ontzettend balen dat jouw spelen in mineur eindigden door de val bij de slalom.
Ik hoop dat je die teleurstelling al een beetje hebt kunnen verwerken en kunt gaan nagenieten van een ongelofelijk goed toernooi.
Niels, jouw moeder Thera vertelde in een documentaire over jou dat jullie motto was: ‘Je moet niet kijken wat je niet kan, maar wat je wel kan’.
Wat treffend. En dat heeft je hier gebracht.
Ik kijk uit naar wat jij in de toekomst nog meer gaat laten zien.
Van harte gefeliciteerd!
Lisa. Het is jouw beurt. Kom erbij.
De Lollobrigida van de Paralympics worden. Met dat doel reisde jij af naar Italië.
Want naast het feit dat jij een ontzettend succesvolle Paralympiër bent die haar vierde spelen net achter de rug heeft, ben je ook moeder van Jane.
En partner van Chris natuurlijk. Die zo trots was, dat hij het niet droog hield tijdens jouw tweede run.
Wat was het spannend.
Op de slalom moest het gebeuren, want je koos ervoor de snowboardcross over te slaan.
Na je eerste run op de slalom stond je vierde, omdat je een paar foutjes maakte. Er moest in de tweede run dus een schepje bovenop. Je voelde dat er meer in zat, dus dat moest goedkomen.
De race begon goed. Je sneed de bochten lekker aan en hield je ritme vast. Op het laatste stuk hoorde je de fans al juichen en daar ging je, naar de finish!
Kate Delson ging je nog voorbij, maar je had een prachtige zilveren plak te pakken. Je derde paralympische medaille!
We zagen allemaal dat je na afloop direct wilde weten waar jouw vrienden en familie stonden. Om hen te knuffelen, je verhaal te vertellen en de overwinning samen te vieren.
Wat prachtig om te zien.
Lisa, jij wilde Nederland laten zien dat een carrière niet in een rechte lijn hoeft te verlopen. En dat je moeder én succesvol topsporter kunt zijn.
Dat is je gelukt!
En ik snap dat je een beetje baalde dat het geen goud was, maar je mag ontzettend trots zijn op deze zilveren medaille.
Van harte gefeliciteerd!
Jeroen, ik kom bij jou. Kom erbij.
De meest succesvolle winterparalympiër die Nederland ooit heeft gekend. Klinkt goed toch?
Drie keer goud. Dat stond niet op jouw bingokaart, maar je wist dat het kon. Ondanks de sterke competitie, heb je iedereen overklast.
Je begon je hattrick op de Super-G.
Je wist dat je onder de tijd van concurrent Jesper Pedersen moest duiken. Je zag de wolken, voelde een koud windje en wist: dit zal de juiste sneeuw geven.
Je bouwde je race goed op en was van begin tot eind sneller. Je juichte meteen toen je over de finish kwam, want je wist dat deze tijd een medaille betekende.
Dit juichen deed je samen met het Nederlandse publiek, waar zo’n vijftig vrienden en familieleden van jou stonden. In ons telefoongesprek zei je dat je dat het mooiste van de wereld vond. Dat snap ik!
Een dag later pakte je ook goud op de alpinecombinatie.
Megaspannend, zoals je zelf zei. Toch deed je het gewoon wéér. Je bouwde een goede marge op bij de Super-G en pakte na de slalom goud, met slechts elf honderdsten verschil. Wat een mooi podium was dat, samen met teamgenoot Niels.
Maar het was nog niet klaar met al dat moois. Je eindigde de laatste dag van de Spelen in stijl.
Ik stond op de tribune tijdens de run. Je zette een niet te kloppen tijd neer. In de tweede run nam je geen risico en racete je gecontroleerd naar het derde goud.
Jeroen, wát een prestaties heb jij geleverd. Ik bewonder je fysieke én mentale veerkracht.
Want naast het feit dat het fysiek ontzettend knap is om na twee vallen weer aan de volgende wedstrijd te starten, vraagt dit mentaal ook veel. Wat mooi om te zien dat jij iedere keer weer het vertrouwen had en er opnieuw voor ging.
Chef de mission Esther Vergeer noemde jou een van de drijvende krachten achter de Nederlandse paralympische wintersport. Want je bent voortdurend bezig met verbeteren. Het materiaal, de techniek, de training. Hiermee leg je niet alleen de lat voor jezelf hoog, maar til je ook de sport een stukje verder.
Jeroen, ik sluit af. Je hebt Nederland ontzettend trots gemaakt!
Je bent al geridderd, dus dat kan ik helaas niet nog een keer doen. Daarom krijg jij daar bovenop ook nog een chapeau beeldje.
Van harte gefeliciteerd!
Beste sporters, ik rond af.
Ik geef graag het woord aan jullie chef de mission, Esther Vergeer.